"http://ahwaz-kiyanpars.blogfa.com">" dir="ltr" size="20">

طبق گزارش خبرنگار رويداد بهرام افشار، گوينده مشهور اخبار شبکه اول  از حضور در صدا و سيماي جمهوري اسلامي خودداري کرده است.

بهرام افشار پس از اتفاقات پس از انتخابات 25 خرداد و روند ضد ملي اين رسانه و انتشار اخبار دروغ وي از حضور در صداوسيما به عنوان گوينده خبر به نشان اعتراض خودداري کرده است.

همچنين شنيده مي‌شود که او تاکنون بارها از طرف مقامات حراستي صداوسيما احضار شده و براي حضور مجدد تحت فشار قرار گرفته است.

سايت خبري رويداد پيش از اين براي جلوگيري از افزايش فشارها بر اين گوينده تلويزيون، از انتشار اين خبر خودداري کرده بود، اما يک وبلاگ‌ نويس در وبلاگ خود پرده از اين ماجرا برداشته است.

اين يادداشت اين وبلاگ نويس آمده است: "افشار را يادتان هست؟ همان اخبارگو که سال‌ها پيش همه جا پيچيد دختر چهارساله اش پاک کن را بي هوا بلعيده و از دنيا رفته. جديت، تسلط و صداي پرصلابتش هميشه گرم تر از همکارهايي مثل حياتي بود که خوش خدمتي از سر و رويشان مي باريد هميشه. از آن روزهاي مرگ فرزند به بعد موهايش با سرعت باد رو به سفيد شدن گذاشت.."

اين وبلاگ نويس اضافه مي کند: "درود بر او که نه بيانيه اي داد و نه نامه اي. بي سر و صدا از دروغگويي که نه ،از گفتن دروغ هاي بزرگان کناره گيري کرد .درود بر او که عواقب اين کار را به جان خريد بدون هيچ پاداشي. چه چيز براي يک اخبارگو ارزشمندتر از محبوبيت در ميان مردمش است؟ او بزرگترين فرصت محبوبيت را بي سر و صدا سپري کرد. درود بر او که فقط براي دلش، فقط براي سرزمينش تحريمي بزرگ انجام داد.تحريمي که هنوز که هنوز است رهبران سياسي جنبش سبز جرات طرح آن را ندارند؛ اعتصاب.

آلودگی صوتی در اینترنت!

حتما می پرسید آلودگی صوتی توی اینترنت چه صیغه ای یا این باز دوباره می خواد به چی گیر بده، ولی باور کنید باید مطرح بشه. آقا اینجا بیمارستانه ما مریض داریم انقدر بوق نزن!!!

نصف شبه. همه خوابیدن. انقدر سکوته که حتی صدای آمیزش آقا گربه با خانوم گربه رو هم زیر ماشین همسایه می تونی بشنوی که چه تقلایی می کنند شب زمستونی! يهو هوس می کنی بری يه کمي وبگردی کنی به پاس ایام جوونی. همچین که چند تا سایت رو باهم باز می کنی اون وسط مسطای لود صفحات یه آهنگ دیشنه دوپس به عنوان بک گراند یکی از سایتها شروع می کنه به ترکوندن خونه. حالا هولت گرفته که سریع خفه اش کنی ولی کار خیلی بیخ پیدا کرده. نه می دونی این صدا از کدوم سایته و از بخت برگشته فلک زده ات یاهو مسنجرت هم هنگ کرده و باعث شده کامپیوترت از کنترلت خارج بشه و خلاصه هیچ غلطی نمی تونی بکنی تا صدا خفه شه. برای اینکه چند تا پرونده هم توی مایکروسافت ورد باز کردی و ذخیره شون نکردی نمی تونی کامپیوتر رو خاموش کنی. خلاصه محشر عظمی می شه. دیگه داری به اسپیکرت التماس می کنی تو رو جون مادرت 2 دقیقه خفه شو و چیزی پخش نکن. خلاصه توی این هیر و ویر کامپیوترت از هنگی درمیاد و تمام اون سایتها رو می بندی و یه چند تا فحش آبدار ناموسی(بازم تاکید می کنم از نوع ناموسیش) حواله صاحب سایت ناشناخته می کنی که مگه مریضه آهنگ می گذاره برای سایتش.

دوباره شروع می کنی وب گردی. این بار از ترس یکی یکی سایتها رو باز می کنی مبادا دوباره بساط مطربی راه بیفته نصفه شبی. خب یه وبلاگ خوب پیدا شد. شروع می کنی به خوندنش. حواست هم به چراغ مودم روی تاسکبار نیست که داره چشمک می زنه تند تند. همین که مشغول خوندن میشی و رفتی توی بحر قضیه که طرف چی می خواد بگه یهو یه صدای جیغ دلخراش متالیکایی، آیرون مدنی، مانسونی و خلاصه از این از خدا بی خبرها می پیچه تو خونه و دقیقا قلبت میفته کف پات. ای بر پدر و مادر مردم آزارت لعنت. این بار دیگه تمام اهل خونه بیدار می شن و منتظرن که بزنن لهت کنن. حالا فهمیدین آلودگی صوتی توی اینترنت یعنی چی؟ آخه مردم آزار تو مگه خودت آدام نیستی با خودش این طوری می کنی. اینا همش زیر سر این اوباما هست که ميخواد انرژيه هسته اي رو ازمون بگيره. جوونای ما رو از راه به در کرده آهنگ بی ناموسی می گذارن توی سایتشون!

من ایران رو دوست دارم. هر چند بازم بهش فحش بدیم اما مال غریبه نیست. مال همه ماست. میخوام تا آخر عمرم اینجا بمونم و هر کاری میکنم همین جا بکنم. به سرم زده بود ایران رو ترک کنم ولی بلاخره به یه نتیجه که نمیدونم بهش میگن عاقلانه یا شاسکولانه رسیدم و اونم اینه:

من ایران را دوست دارم.:.

قربون همه ایرونیهای گل هم برم........

موفقیت به معنای پیروزی نیست

حتما بارها شنیدید که می گن فلانی آدم موفقیست. اما واقعا شما موفقیت رو چی تعریف می کنید؟ آیا کسی به جز خود شخص می تونه بگه که در زندگی موفق هست یا خیر؟ بگذارید حیطه سوال رو کوچک تر بکنم اصلا هر پیروزی که به دست میاریم به معنای موفقیته؟ از دیدگاه من جواب این سوال صد در صد منفی ست. اما متاسفانه در اذهان عمومی قضیه چیز دیگریست.

من هنوز متوجه نشده ام که چرا اگر پول داشته باشم و یا خانه ای بزرگ و یا ماشینی گران قیمت و یا سفرهای خارجی متعدد یک انسان موفق خواهم بود و یا چرا کسی که  مدارج عالی تحصیلی رو طی کنه آدم موفقیست؟ اگر ما با معیارهای خودمون موفقیت یا عدم موفقیت کسی رو می سنجیم که اشتباهه. دقیقا مثل تست زدن مزه های یه غذا یا یه میوه می مونه. یه غذا می تونه از دیدگاه 10 نفر خیلی خوشمزه باشه و از دیدگاه 10 نفر دیگه حال بهم زن!

2 دوست بودن که به هم قول می دن بعد از 10 سال در جایی با هم ملاقات کنن. دوست اولی از دیدگاه دیگران به مراتب پر استعدادتر و باهوش تر و معتدل تر از دوست دومی بوده. حال که بعد از ده سال همدیگه رو می بینن، اون دوست باهوش تر یک زندگی کوچک و ساده رو داره تحصیلاتش رو تا اونجا که ازش انتظار می رفته(!) ادامه نداده و اما دیگری با ماشین مدل بالا و مدیر یک کارخونه عظیم شده. خب از دیدگاه دیگران فرد اول به طور کلی شکست خورده و شخص دوم پیروز شده است! اما آیا واقعا این طوره؟ وقتی ازشون پرسیده میشه شخص اول از زندگیش خیلی راضیه و سعی در رشد زندگیش داره و شخص دوم به هیچ عنوان راضی نیست. با اینکه به خیلی از آرزوهاش رسیده و قله پیروزی رو فتح کرده اما آیا موفق بوده در جریان زندگیش؟

این همونجاست که میگن باید هر کسی نقش خودش رو بشناسه و سعی کنه نقشش رو به نحو احسن انجام بده. گاهی نقش ما در زندگی یک نفر خیلی کوتاه و گاهی خیلی کارسازه. اینها رو باید حواسمون بهش باشه. متاسفانه این پتک سنگین مرتب بر سر آدمها فرود می آد که باید موفق باشیم و شکست نخوریم. اما پیروزی چیست؟ شکست چیست؟ اگر فکر می کنیم کسی در جایگاهش نیست آیا نباید گوشزد کنیم و یا براش وقت بگذاریم و نقش خودمون رو بازی کنیم یا اینکه همه اش رو به گوشه و کنایه مثل تیری به سمت قلبش نشونه بریم؟

گاهی اوقات حتی خود ما احساس شکست سنگینی می کنیم مثلا بی وفایی یار یا تنها گذاشتن مونس ما وقتی که بهش احتیاج داشته ایم. اما هیچ وقت فکر کردیم که این احساس شکست شاید تکه بزرگیش به خود ما برمی گرده. یعنی وقتی سرخورده می شیم ناخودآگاه ماست که به ما میگه نقشمون رو خوب بازی نکردیم و به جای سرزنش دیگران باید خودمون رو اصلاح می کردیم و یا وقت بیشتری برای یارمون می گذاشتیم؟ پس اگر احساس عمیق و درونی شکست می کنیم به خاطر ناخودآگاه ماست که می خواد بگه مشکلی داشته ایم. نمی دونم گاهی دیدید برای یه چیزی زحمت می کشید و تمام تلاشتون رو می کنید ولی به نتیجه مورد نظرتون نمی رسید؟ اما با این وجود می خندید و می گید وجدانم راحته چون من تلاشم رو کردم. این همون روح درون ماست که از نتیجه کار راضیه و به این میگن موفقیت و پیروزی هرچند از دید دیگران شکست مفتضحانه ای باشه.

 ممکنه گاهی هرچه ساختیم از بین بره. مثل آتشی که در مزرعه یه کشاورز با دست خودش بیفته و هرچه کاشته رو از بین ببره. آیا می بایست این کشاورز رو به باد انتقاد گرفت؟ آیا برای اینکه مزرعه اش رو دانسته یا نادانسته آتش زده می بایست تنهاش گذاشت و رفت؟ یا اینکه باید کمکش کرد تا باز رشد کنه. تا باز مزرعه اش رو بسازه. درسته زمان از دست می ره ولی زمان چیزیست نسبی. شاید زمان ترمیمی رو که طی می کنه از ده ها سال زندگی منفعل براش در این دنیا بهتر باشه. بنابراین از شما خواهش می کنم هیچ وقت به کسی نگید که آدم موفقی نیست. بلکه اگر فکر می کنید داره آتشی به مزرعه اش می اندازه یا کمکش کنید یا خودتون هم غیر مستقیم بهش کمک نکنید. یادمون باشه ممکنه سالها بدویم و تازه متوجه بشیم رسیده ایم جای اول و باز باید تلاش کرد. کلام آخر اینکه خداوند خطاب به بندگانش می فرماید" اگر هر کدام از شماها برای رفع یک خصیصه بد خود تلاش کردید و حتی تا آخر عمر هم نتوانستید این خصیصه رو به صورت کامل برطرف نمایید، من هرگز شما را به خاطر آن عقاب نخواهم کرد." پس مهم اینه که تلاش کنیم به سمت نور. اگر تلاش نمی کنید پس خودتون آتش به جونتون می زنید.

با پیشکش درودهای آریایی

قربون همتون برم

بدرود........

به کشورمون ایران کمک کنیم...

در دنياي اينترنت سايت هاي بازي زياد هستند اما يکي از اونها با بقيه خيلي فرق داره. در اکثر سايت هاي بازي اگه پيروز بشيم يا شکست بخوريم شايد تاثير زيادي در بازي نداشته باشه و ميشه گفت در اونها فقط کاربر هست و اکانت اما بازي اي که امروز داريد باهاش آشنا ميشيد يک بازي گروهي هست و بزرگترين فرقش با بقيه بازي ها اين هست که در اون بايد از نام ايران دفاع کنيم و با کمک هم کشورمون رو به اوج برسونيم.

داستان تاریخی اعدام بابک خرمدین

روز قبل از اعدام،خلیفه با بزرگان دربارش مشورت كرد كه چگونه بابك را درشهر بگرداند و به مردم نشان بدهد تا همه بتوانند ویرا ببینند. بنا بر نظر یكی از درباریان قرار برآن شد كه ویرا سوار بر پیلی كرده در شهر بگردانند. پیل را با حنا رنگ كردند و نقش و نگار برآن زدند؛ و بابك را در رختی زنانه و بسیارزننده و تحقیركننده برآن نشاندند و درشهر به گردش درآوردند. پس ازآن مراسم اعدام بابك با سروصدای بسیار زیاد با حضور شخص خلیفه برفراز سكوی مخصوصی كه برای این كار دربیرون شهر تهیه شده بود، برگزار شد. برای آنكه همه‌ی مردم بشنوند كه اكنون دژخیم به بابك نزدیك میشود و دقایقی دیگر بابك اعدام خواهد شد، چندین جارچی در اطراف و اكناف با صدای بلند بانگ میزدند نَوَد نَوَد این اسمِ دژخیم بود و همه اورا میشناختند

ابن الجوزی مینویسد كه وقتی بابك را برای اعدام بردند خلیفه دركنارش نشست و به او گفت: تو كه اینهمه استواری نشان میدادی اكنون خواهیم دید كه طاقتت دربرابر مرگ چند است!

بابك گفت: خواهید دید..

چون یك دست بابك را به شمشیر زدند، بابك با خونی كه از بازویش فوران میكرد صورتش را رنگین كرد. خلیفه ازاوپرسید: چرا چنین كردی؟ بابك گفت: وقتی دستهایم را قطع كنند خونهای بدنم خارج میشود و چهره‌ام زرد میشود، و تو خواهی پنداشت كه رنگ رویم از ترسِ مرگ زرد شده است. چهره‌ام را خونین كردم تا زردیش دیده نشود

به این ترتیب دستها و پاهای بابك را بریدند . چون بابك برزمین درغلتید، خلیفه دستور داد شكمش را بدرد. پس از ساعاتی كه این حالت بربابك گذشت، دستور داد سرش را از تن جدا كند. پس ازآن چوبه‌ی داری در میدان شهر سامرا افراشتند و لاشه‌ی بابك را بردار زدند، و سرش را خلیفه به خراسان فرستاد

آخرین گفتار بابک ( به نوشته کتاب حماسه بابک اثر نادعلی همدانی )

چنین بوده است :

تو این معتصم خیال مکن که با کشتن من فریاد استقلال طلبی ایرانیان را خاموش خواهی کرد من لرزه ای بر ارکان حکومت عرب انداخته ام که دیر یا زود آن را سرنگون خواهد نمود . تو اکنون که مرا تکه تکه میکنی هزاران بابک در شمال و شرق و غرب ایران ظهور خواهد کرد و قدرت پوشالی شما پاسداران جهل و ستم را از میان بر خواهد داشت ! این را بدان که ایرانی هرگز زیر بار زور و ستم نخواهد رفت و سلطه بیگانگان را تحمل نخواهد کرد من درسی به جوانان ایران داده ام که هرگز آنرا فراموش نخواهند کرد .

من مردانگی و درس مبارزه را به جوانان ایران آموختم و هم اکنون که جلاد تو شمشیرش را برای بریدن دست و پاهای من تیز میکند صدها ایرانی با خون بجوش آمده آماده طغیان هستند مازیار هنوز مبارزه میکند و صدها بابک و مازیار دیگر آماده اند تا مردانه برخیزند و میهن گرامی را از دست متجاوزان و یوغ اعراب بدوی و مردم فریب برهانند

اما تو ای افشین . . . در انتظار

روز اعدام بابک خرمدین و تکه تکه کردن بدنش در تاریخ 2 صفر سال 223 هجری قمری انجام گرفت که مسعودی در کتاب مشهور مروج الذهب این تاریخ را برای ایرانیان بسیار مهم دانسته است اعدام بابك چنان واقعه‌ی مهمی تلقی شد كه محل اعدامش تا چند قرن دیگر بنام خشبه‌ی بابك یعنی چوبه‌ی دار بابك در شهرِ سامرا كه در زمان اعدام بابك پایتخت دولت عباسی بود شهرت همگانی داشت و یكی از نقاط مهم و دیدنی شهر تلقی میشد برادر بابك یعنی آذین را نیز خلیفه به بغداد فرستاد و به نایبش در بغداد دستور نوشت كه اورا مثل بابك اعدام كند. طبری مینویسد كه وقتی دژخیمْ دستها و پاهای برادر بابك را می‌بُرید، او نه واكنشی از خودش بروز میداد و نه فریادی برمی‌آورد. جسد این مرد را نیز در بغداد بردار كردند.(تاریخ ایران-دکتر خنجی) معتصم خلیفه عباسی ،چنانکه نظام الملک در سیاست نامه خود می نویسد به شکرانه آنکه سه سردار مبارز ایرانی،بابک ، مازیار وافشین رو که هر سه آنها به حیله اسیر شده بودند به دار آویخته بود،مجلس ضیافتی ترتیب داده بود که در طول آن 3 بار پیاپی مجلس را ترک گفت و هربار ساعتی بعد برمی گشت.در بار سوم در پاسخ حاضران که جویای علت این غیبت ها شده بودند فاش کرد که در هر بار با یکی از دختران پدر کشته این سه سردار همخوابگی کرده و بکارت آنان را گرفته است،و حاضران و او از این بابت به نماز ایستادند و خداوند را شکر گفتند.

و بدینسان نخست دست چپ بابک بریده شد و سپس دست راست او و بعد پاهایش و در نهایت دو خنجر در میان دنده هایش فرو رفت و آخرین سخنی که بابک با فریادی بلند بر زبان آورد این بود :

" پاینده ایران "